بدیهی است که وجود نویز زمینه،وضوح گفتار را کاهش خواهد داد و هرچقدر سطح این سرو صدا یا نویز بیشتر باشد، به وضوح گفتار بیشتر آسیب می رسد. ما قادر هستیم که در سطح متوسط از نویز محیط گفتار را درک کنیم زیرا گفتار دارای حشو بالایی است؛بنابراین اگر حتی بخشی از آن نیز توسط نویز زمینه پوشانده شود،باقی بخش های گفتار برای درک آن کافی هستند.اما این حشو برای افرادی که کم شنوایی دارند پایین است زیرا آن بخش گفتار شنیده نمی شود و یا بسیار دچار اعوجاج شده است. در نتیجه می توان گفت که افراد کم شنوا بیشتر از افراد نرمال در درک گفتار در حضور نویز مشکل دارند.

سمعک ها دارای پردازش هایی برای کاهش اثر نویز هستند. پیشرفت های اخیر در سمعک های دیجیتال امکانات جدیدی را برای کاهش نویز به ارمغان آورده اند. ابتدا لازم است اشاره شود که منظور از نویز، سیگنال های ناخواسته ای است که در سیگنال های مطلوب اختلال ایجاد می کنند. منظور ما از سیگنال مطلوب،گفتار است و سه نوع نویز وجود دارد که می توانند به وضوح گفتار لطمه وارد کنند:

1-نویز های تصادفی که طیف شدت-فرکانسی مشابه به گفتار دارند.

2-گوینده ثانویه ی مداخله گر. این اختلال می تواند توسط صداهای گفتاری دیگر که شدت یکسانی با گفتار مطلوب دارند، به وجود آید و ویژگی های فیزیکی آن ها مشابه نویز های تصادفی و طیف شدت –فرکانسی مشابه گفتار دارند.

3-بازآوایی قابل توجه در محیط. باز آوایی در نتیجه انعکاس صدا از دیوار ها،کف، سطح میزها و سایر سطوح سخت ایجاد می شود. برخی بازآوایی ها در تقویت سیگنال های گفتاری کمک می کنند اما مقدار زیادی از بازآوایی ها باعث کاهش وضوح گفتار و کیفیت کلی صوت می شوند؛ مخصوصا اگر نویز های نوع دیگری نیز در محیط وجود داشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *